Γυναίκα πιστή αλλοίωσε τον άσωτο άνδρα της.

Γυναίκα πιστή αλλοίωσε τον άσωτο άνδρα της.

Μία ευλαβέστατη γυναίκα είχε άνδρα άσωτο, βλάσφημο και αυταρχικό.
Ή ίδια δυσκολευόταν ως σύζυγος αλλά έκανε πολλή υπομονή. Δεν ζήτησε σαν διέξοδο τον χωρισμό ούτε ανταπέδιδε όσα της έκανε ό δύστροπος σύζυγος της. Έκανε τάμα στην Παναγία να φορέσει σ' όλη της την ζωή μαύρα, αρκεί να φώτιση τον άνδρα της να έρθει στον δρόμο του Θεού.
Προσευχόταν συνεχώς και νήστευε για την μετάνοια του συζύγου της. Και ό φιλάνθρωπος Κύριος, «ό ποιών τον θέλημα των φοβούμενων Αυτόν και της δεήσεως αυτών επακούων», φώτισε τον άσωτο και έγινε υπόδειγμα καλού χριστιανού.
Μετανόησε, εξομολογήθηκε, έκοψε τα πάθη του και τώρα δεν λείπει από την Εκκλησία. Κάθε χρόνο πηγαίνει για σαράντα ημέρες και εργάζεται χωρίς αμοιβή σε μοναστήρια. Είναι γεμάτος φλόγα και ζήλο για τον Χριστό.
Λέει συχνά: «Τώρα πού γνώρισα τον Χριστό, να μου πουν να βάλω τον κεφάλι μου να μου τον κόψουν για την αγάπη του Χριστού, τον κάνω με όλη μου την καρδιά».
Πηγή: Από το βιβλίο «ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.»

Περὶ τῆς Συνεχοῦς Μεταλήψεως τῶν ᾿Αχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων»

Περὶ τῆς Συνεχοῦς Μεταλήψεως τῶν ᾿Αχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων»

Ποιά ἁμαρτήματα δὲν μᾶς ἐμποδίζουν

ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία*

«Δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτόν,

καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ῎Αρτου ἐσθιέτω

καὶ ἐκ τοῦ Ποτηρίου πινέτω»

(Αʹ Κορινθ. ιαʹ 28)

ΟΙ ΑΓΙΟΙ Μακάριος Κορίνθου καὶ Νικόδημος ῾Αγιορείτης,

οἱ γνωστοὶ αὐτοὶ ὑπέρμαχοι τῆς Συνεχοῦς Μεταλήψε-

ως τῶν ᾿Αχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων, στὸ περίφημο

σχετικὸ βιβλίο τους ἀντιμετωπίζουν τὴν ἔνστασι καὶ ἀπορία

τῶν καλοπροαιρέτων κατὰ τὰ ἄλλα ἐκείνων Χριστιανῶν, οἱ

ὁποῖοι διαμαρτύρονται καὶ λέγουν γιὰ ὅσους μεταλαμβά-

νουν συχνά: ≪Τάχα καὶ αὐτοὶ ὡς ἄνθρωποι δὲν ἐνοχλοῦνται

ἀπὸ τὰ πάθη γαστριμαργίαν, κενοδοξίαν, γέλωτα, ἀργολογί-

αν καὶ ὅσα ὅμοια; Πῶς λοιπὸν θέλουν νὰ κοινωνοῦν συχνά;≫

(῎Ενστασις Ηʹ).

Οἱ ῞Αγιοι ἀπαντοῦν στὴν ἔνστασι αὐτή, ἐπικαλούμενοι

ἕνα θαυμάσιο κείμενο τοῦ ῾Αγίου ᾿Αναστασίου ᾿Αντιοχείας,

τὸ ὁποῖο παραθέτουν πρῶτα αὐτούσιο καὶ κατόπιν ἁπλοποι-

ημένο γλωσσικῶς.

῎Ας προσέξουμε ἰδιαιτέρως τὴν γνώμη αὐτὴ τοῦ ῾Αγίου

᾿Αναστασίου, ἡ ὁποία ἐκφράζει μὲ συντομία μία βαθειὰ

πτυχὴ τῆς ᾿Ορθοδόξου Πνευματικότητος: διάκρισις τῶν ἁ-

μαρτημάτων σὲ ≪εὐσυγχώρητα≫ καὶ ≪βαρέα≫, ὕπαρξις ≪δια-

φόρων θυσιῶν≫, ποὺ μᾶς ≪προκαθαίρουν≫ γιὰ νὰ προσέλ-

θουμε στὰ ῾Ιερὰ Μυστήρια καὶ βίωσις τῆς Συνεχοῦς Μετα-

– 2 –

νοίας, ὡς ἀπαραιτήτου προϋποθέσεως τῆς Συν-

εχοῦς Μεταλήψεως.

῎Ας ἐντρυφήσουμε ὅμως στὸ εὐλογημένο

κείμενο τοῦ ῾Αγίου ᾿Αναστασίου.

* * *

ΕΙΝΑΙ πολλοί, οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ κοινωνοῦσιν

ἀργά, κρημνίζονται εἰς ἁμαρτίας, ἄλλοι δὲ

πάλιν, μεταλαμβάνοντες συχνότερα, φυλάττου-

σιν ἑαυτοὺς πολλάκις ἀπὸ πολλὰ κακά, ἐπειδὴ

φοβοῦνται ἀπὸ τὴν ῾Αγίαν Μετάδοσιν («τὸ κρῖ-

μα τῆς Μεταλήψεως» ).

Λοιπόν, ἀνίσως σφάλλωμεν μὲ κάποια παρα-

μικρὰ καὶ συγγνωστὰ ἁμαρτήματα καθὸ ἄνθρω-

ποι («μικρά τινα καὶ εὐσυγχώρητα» ), λόγου χά-

ριν κλεπτόμεθα ἤ μὲ τὴν γλῶσσαν ἤ μὲ τὴν

ἀκοὴν ἤ μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἤ ἀπατώμενοι πί-

πτομεν εἰς κενοδοξίαν ἤ λύπην ἤ θυμὸν ἤ ἄλλο

τοιοῦτον, ἄς κατακρίνωμεν τὸν ἑαυτόν μας καὶ

ἄς ὁμολογῶμεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὴν ἁμαρτωλότητά μας («κα-

ταμεμφόμενοι ἑαυτοὺς καὶ ἐξομολογούμενοι τῷ Θεῷ» ) καὶ οὕτως

ἄς μεταλαμβάνωμεν, πιστεύοντες ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία μᾶς γίνε-

ται εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ἀποκάθαρσιν.

Εἰ δὲ καὶ κάμνομεν ἁμαρτήματα βαρέα τινὰ πονηρὰ σαρκικὰ

καὶ ἀκάθαρτα καὶ ἔχομεν μὲ τὸν ἀδελφόν μας μνησικακίαν, μέ-

χρις οὗ μετανοήσωμεν ἀπὸ τὰ τοιαῦτα ἁμαρτήματα, ἄς μὴ τολμή-

σωμεν νὰ πλησιάσωμεν εἰς τὰ θεῖα Μυστήρια («ἕως ἀξίως μετα-

νοήσωμεν, μηδαμῶς ἐφαψώμεθα» ).

᾿Αλλ᾿ ἐπειδὴ καὶ εἴμεθα ἄνθρωποι σαρκικοὶ καὶ ἀσθενεῖς καὶ

μολυνόμεθα μὲ πολλὰ ἁμαρτήματα, ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς δια-

φόρους θυσίας εἰς ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν μας, τὰς ὁποίας ἀνίσως

καὶ τὰς προσφέρωμεν εἰς Αὐτόν, μᾶς καθαρίζουσι καὶ μᾶς κά-

μνουσιν ἐπιτηδείους διὰ νὰ μεταλάβωμεν («προκαθαίρουσιν ἡμᾶς

εἰς τὸ προσελθεῖν τοῖς Μυστηρίοις» ).

Διὰ τοῦτο ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι «θυσία», ἢτις καθαρίζει τὸν

ἄνθρωπον ἀπὸ ἁμαρτίας. Εἶναι καὶἄλλη «θυσία» σωτηριώδης εἰς

ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, διὰ τὴν ὁποίαν λέγει ὁ Προφήτης Δαβίδ: «θυσί-

α εἰς τὸν Θεὸν εὐάρεστος εἶναι ἡ ταπεινὴ τοῦ ἀνθρώπου προαίρε-

σις καὶ διάθεσις· τὴν καρδίαν τὴν ταπεινὴν καὶ συντετριμμένην

– 3 –

μὲ τὴν κατάνυξιν ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν τὴν παραβλέπει».

᾿Ανίσως αὐτὰς τὰς «θυσίας» προσφέρωμεν εἰς τὸν Θεόν, ἔστω

καὶ ἄν ἔχωμεν μικρά τινα ἐλαττώματα ὡς ἄνθρωποι, θέλομεν

δυνηθῆ νὰ πλησιάσωμεν εἰς τὴν ῾Αγίαν Κοινωνίαν μὲ φόβον καὶ

τρόμον, κατάνυξιν καὶ ὁμολογίαν τῆς ἁμαρτωλότητός μας, καθὼς ἡ

αἱμορροοῦσα ἐπλησίασεν εἰς τὸν Χριστὸν κλαίουσα καὶ τρέμουσα.

Διότι ὑπάρχει ἁμαρτία πρὸς θάνατον («θανάσιμος» ). Καὶ ὑπάρ-

χει ἁμαρτία πρὸς μετάνοιαν («συγγνωστή» ). Καὶ ὑπάρχει ἁμαρτία

πρὸς ἔμπλαστρον. ῾Η ἀληθινὴ ὅμως μετάνοια ὅλα δύναται νὰ τὰ

ἰατρεύσῃ.

Διότι, ἄλλην συγχώρησιν ἔχει ἐκεῖνος, ὅστις μὲ φόβον καὶ τρό-

μον καὶ ὁμολογίαν τῆς ἁμαρτωλότητός του καὶ κατάνυξιν πλησι-

άζει εἰς τὰ Μυστήρια καὶ μεταλαμβάνει· καὶ ἄλλην τιμωρίαν ἔχει,

ὅστις μεταλαμβάνει χωρὶς φόβον καὶ μὲ καταφρόνησιν.

Εἰς ἐκείνους, ὅσοι καταφρονητικῶς καὶ ἀναξίως μεταλαμβά-

νουσιν, ὄχι μόνον δὲν δίδεται ἄφεσις ἁμαρτιῶν, ἀλλὰ καὶ ὁ διά-

βολος περισσότερον πηδᾶ ἐναντίον των («ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πλεῖον ὁ

διάβολος αὐτοῖς ἐπεισπηδᾷ» ).

῞Οσοι δὲ μὲ φόβον μεταλαμβάνουσιν, ὄχι μόνον ἁγιάζονται καὶ

λαμβάνουσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ἀλλὰ καὶ τὸν διάβολον διώκουσιν

ἀπὸ λόγου των («ἀλλὰ καὶ τὸν διάβολον ἐξ ἑαυτῶν διώκουσιν» ).

_

(*) Περιοδ. ≪῞Αγιος Κυπριανός≫, ἀριθ. 258/᾿Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1994, σελ. 202-203