Όσα είδαμε στις πρόσφατες εκλογές και το πολιτικό τοπίο που
δείχνουν να διαμορφώνουν, προκάλεσαν ευφορία σε αρκετό κόσμο, που
δοκίμασε συναισθήματα ανακούφισης και χαράς κυρίως λόγω της ήττας που
υπέστη ο θεομάχος κι εθνοκτόνος πολιτικός εσμός που κυβερνά τη χώρα τα
τελευταία 4,5 χρόνια. Και δικαίως δοκίμασε τέτοια συναισθήματα, που
εντάθηκαν μετά την ουσιαστική προκήρυξη πρόωρων εθνικών εκλογών σε ένα
περίπου μήνα. Αφού όμως πέρασε η πρώτη αίσθηση, είναι βέβαιο πως όλο
και περισσότεροι Έλληνες (απ’ όσους τουλάχιστον μπορούν να σκεφτούν με
νηφαλιότητα και στοιχειώδη πολιτική φρόνηση) άρχισαν να περνούν σε μία
φάση νέου προβληματισμού. Του προβληματισμού για το τι ακριβώς μπορούμε
να ελπίζουμε σε αυτές τις επερχόμενες εκλογές και μέσα σ’ αυτό το
σκηνικό. Από τη μια ο συρφετός που ξεπούλησε και διέλυσε τη χώρα
βρίσκεται ακόμη στο αδιανόητο 24%, αντί να έχει καταποντιστεί στα
τάρταρα (και συνεπώς παραμένει ισχυρός). Από την άλλη ο συνοδοιπόρος του
στο ξεπούλημα και τη νεοταξική αθλιότητα βρίσκεται στο 33,5 % και με
σίγουρη έτι ανοδική τάση (αναβαθμισμένος, βέβαιος επόμενος κυβερνήτης
και απολύτως έτοιμος να ολοκληρώσει τη δουλειά). Αμέσως πιο κάτω, τα
απολειφάδια του άθλιου εσμού που επί 30ετία διαγούμισε τη χώρα σε
ανοδική πορεία (αντί για ανήλιαγα κελιά υψίστης ασφαλείας). Πατούληδες,
Μπακογιάννηδες, Ταχιάοι κι έτερες δεξιές βερσιόν των Δουρομπουτάρηδων
ετοιμάζονται να ανακυκλώσουν το απόλυτο εθνομηδενιστικό τίποτε, με τα
συριζοκνώδαλα να ακολουθούν από πίσω με μεγάλα επίσης ποσοστά. Η
απερίγραπτη απάτη των αγιορείτικων κηραλοιφών και των…χειρογράφων του
Χριστού σε μεγάλη επίσης άνοδο (ως θρίαμβος του πολιτικού αμοραλισμού
και ψηφοφορικού κρετινισμού). Αυτοερωτιδείς ανθυποσπιθαμιαίοι Γιάνηδες
και λοιπές ευρωλάγνες κι ελληνοφοβικές «προοδευτικές» δυνάμεις σε άνοδο
κι αυτοί. Και μετά από όλα αυτά, τι ακριβώς μπορεί να περιμένει κανείς
από τις ούτως ή άλλως σε μείζονα βαθμό στημένες εκλογές του συστήματος;
Αλλά βέβαια και όσοι έστω απλώς πανηγυρίζουν, επειδή θαρρούν πως
– ό,τι άλλο κι αν μας εύρει – τουλάχιστον γλιτώσαμε από το κυβερνών
κακό συναπάντημα, καιρός επίσης να προσγειωθούν στη σκληρή
πραγματικότητα. Γιατί φυσικά δεν γλιτώσαμε καθόλου. Η μισελληνική κι
αντίχριστη αυτή πολιτική φάρα θα χάσει βέβαια τις εκλογές, αλλά επειδή
δεν πρόκειται να συμβεί το ποθούμενο (δηλαδή να αφανιστεί από προσώπου
γης), θα παραμείνει ρυθμιστής και κοινοβουλευτικά (ως αξιωματική
αντιπολίτευση) και φυσικά εξωκοινοβουλευτικά (με το κουκουλοφόρο
παρακράτος να αρχίζει νέα…ανδραγαθήματα οσονούπω). Στόχος; Να μειωθεί ο
χρόνος ως τις επόμενες εκλογές (πολύ πιο εύκολο μάλιστα αν η ΝΔ δεν
πάρει τώρα αυτοδυναμία – και να πούμε εδώ ότι η προκήρυξη πρόωρων
εκλογών σε αυτό κυρίως αποσκοπεί: στο να αποτραπεί η περαιτέρω βέβαιη
φθορά της νυν κυβέρνησης και η διεύρυνση της διαφοράς), οι οποίες όμως
εκλογές – όποτε γίνουν – θα γίνουν με απλή αναλογική. Και εκεί θα δούμε
πια πολλά. Θα δούμε και ακυβερνησία, θα δούμε συνεργασίες και συναλλαγές
απείρου αθλιότητος, θα δούμε ευρύτατους συνασπισμούς, θα δούμε ίσως και
οικουμενικές. Αυτό για να συνειδητοποιήσουν και οι πλέον αισιόδοξοι ότι
στην πραγματικότητα ούτε από τους νυν κυβερνώντες γλιτώσαμε ακόμη.
Υπήρχαν πάντως και κάποια θετικά ψήγματα μέσα στα αποτελέσματα
της περασμένης Κυριακής. Το 33% της ΝΔ είναι μεν υψηλό (για το νεοταξικά
εκφυλισμένο αυτό κόμμα με τη συγκεκριμένη ηγεσία), έχει όμως και άλλη
«ανάγνωση», γιατί έχοντας απέναντι τους εθνομηδενιστές συριζαίους
ολετήρες και τα όσα διέπραξαν επί 4,5 χρόνια, οποιοδήποτε κόμμα εξουσίας
θα έπρεπε κανονικά να έχει διαφορά μεγαλύτερη από 20 μονάδες. Θετικό
λοιπόν ότι μέγα μέρος του πατριωτικού κόσμου δεν «τσίμπησε», για να
στηρίξει ξανά μία παράταξη που εδώ και χρόνια απειροελάχιστα διαφέρει
από τους εκκλησιομάχους μισέλληνες.
Και ας παραμείνουμε τελικά και σ’ αυτόν τον λεγόμενο πατριωτικό
κόσμο. Η πτώση της νεοναζιστικής και νεοπαγανιστικής Χ.Α. (που παρά τις
διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια, δεν ήταν εξάλλου στην πράξη παρά βασική
εφεδρεία και δεκανίκι του συστήματος) ήταν ένα ακόμη θετικό γεγονός,
όπως και ο καταποντισμός ετέρων πολιτικών απατεώνων τύπου Καμμένου ή
Σώρρα (προφανώς μειώθηκαν επιτέλους δραστικά οι αφελείς που θεωρούν όλα
τα παραπάνω δυσώδη σχήματα πατριωτικές παρατάξεις). Φυσικά από την άλλη
το 4% του αξιότιμου πωλητή των…επιστολών του Χριστού μόνο καλό δεν το
λες, εδώ όμως ας περιμένουμε και τις εθνικές εκλογές για να δούμε αν θα
παγιωθεί, γιατί στις ευρωεκλογές η ψήφος είναι πάντα πιο χαλαρή και
ειδικά την Κυριακή πολλοί προσήλθαν στις κάλπες κυρίως για να
«τιμωρήσουν» Σύριζα και ΝΔ, ψηφίζοντας ακόμη και επιλογές γκροτέσκ
(πάντως είναι τόσο οφθαλμοφανής πολιτική απάτη και τόσο εκπάγλου
πολιτικού κρετινισμού η κίνηση Βελόπουλου, ανάλογου σχεδόν με το…κίνημα
του Σώρρα, που φρονώ ότι εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να έχει μεγάλο
χρόνο ζωής). Θετικό όμως και το μοίρασμα των υπόλοιπων ψήφων σε πολύ
μικρά (και με μηδενική προοπτική περαιτέρω ανόδου, άρα ακίνδυνα)
κόμματα, ενώ κάτι πατριδέμποροι που βγήκαν με μεγαλοστομίες ως
χριστιανοί επίδοξοι εθνοσωτήρες έμειναν σε θλιβερά ποσοστά, αντιστρόφως
ανάλογα των έωλων προσδοκιών τους και της φαρισαϊκής τους αμετροέπειας.
Ισορροπία λοιπόν εδώ (αυτό δηλαδή που ακριβώς έπρεπε), μέχρι να
έρθει η στιγμή που θα γεννηθεί κάτι πραγματικά σοβαρό κι αυθεντικά
ρωμέηκο, για να δουλέψει υπέρ της καταπληγωμένης και προδομένης
πατρίδας. Κάτι που δεν θα εμπλακεί κατ’ ανάγκην στις προκάτ συστημικές
μυλόπετρες των κοινοβουλευτικών εκλογών, αλλά θα προσπαθήσει να
αποτελέσει πόλο και σημείο αναφοράς για τους Έλληνες μέσα στους
δύσκολους (εθνικά, πολιτικά, πνευματικά, οικονομικά) καιρούς που
έρχονται. Και κυρίως να προετοιμάσει την επόμενη μέρα. Καιρός να
εργαστούμε επιτέλους γι’ αυτό…
Λίγες μόλις μέρες μετά την 25η Μαρτίου, είναι
ομολογουμένως μία καλή αφορμή για να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα
σχετικά με την επίσημη «γραμμή» που περνά εδώ και αρκετά χρόνια μέσα στα
Πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ (και σταδιακά βεβαίως και στα σχολεία) σχετικά με
τη μεγάλη μας Επανάσταση του 1821. Τη «γραμμή» την οποία διαμορφώνει η
ανθελληνική κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία του σύγχρονου ελλαδικού κράτους,
σε συνεργασία με τη λεγόμενη αποδομητική σχολή, δηλαδή μια ομάδα δήθεν
ιστορικών, που σχετίζονται ενεργά με διάφορα νεοταξίτικα όργανα και που
χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν τις ιστορικές πηγές, προσπαθούν να
απονευρώσουν και να ακυρώσουν το ιστορικό μας παρελθόν. Για μας
τους…«άλλους» ιστορικούς, που δεν μάθαμε να συμπεριφερόμαστε στις πηγές
με τη γνωστή προκρούστεια μέθοδο, ώστε να «επιβεβαιώνουν» πάση θυσία τις
ιδεοληψίες μας, ετούτη η ιστορία είναι γνωστή στην Ελλάδα εδώ και 25
τουλάχιστον χρόνια, αν και βέβαια ο πολύς κόσμος ήταν μάλλον
ανυποψίαστος ως τη στιγμή που εμφανίστηκε το εκκωφαντικό εκείνο
ανοσιούργημα της Μαρίας Ρεπούση. Για τους κάπως πιο υποψιασμένους βέβαια
το πρώτο εμβληματικό ίσως έργο αυτού του αποδομητικού κλίματος υπήρξε
το διαβόητο «Τι είν’ η πατρίδα μας» (1997), όπου οι κυρίες Δραγώνα,
Φραγκουδάκη, Αβδελά και άλλα ερίτιμα μέλη αυτής της ελληνοφοβικής
συνάξεως, εξέμεσαν διάφορα απίστευτα για την ελληνική εθνογένεση.
Χοντρικά και σχηματικά, σύμφωνα με τους εθνοαποδομητές, η εθνογένεση αυτή χρονολογείται μέσα στον 19ο
αιώνα – και μάλιστα αρκετά μετά από την Επανάσταση του ’21. Αυτήν δεν
την έκαναν συνεπώς εξ αίματος Έλληνες (τέτοιοι άλλωστε δεν υπήρχαν πια),
αλλά ένα συνονθύλευμα από απογόνους Σλάβων, Βλάχων και κυρίως Αλβανών,
που απλώς χάρη στη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό επιζητούσαν
ελευθερία, λαμβάνοντας έμπνευση και από ένα τεχνητό ρομαντικό
αρχαιοελληνικό παρελθόν. Το λεγόμενο νεοελληνικό έθνος προέκυψε
αργότερα, στην προσπάθεια να επιτευχθεί η εσωτερική ομοιογένεια του
ελληνικού βασιλείου. Και επρόκειτο ουσιαστικά για μία εθνογένεση
τεχνητή.
Και μετά το πόνημα της Ρεπούση (ευκλεούς εξάλλου τέκνου της ίδιας
ομάδας), φτάσαμε βεβαίως και σε μία ακόμη μετωπική επίθεση μέσα από
εκείνο το απερίγραπτο τηλεοπτικό… έπος του Σκάι «1821-Η γέννηση ενός
έθνους» (το β΄ μέρος του τίτλου παραπέμπει ακριβώς στην προαναφερθείσα
«εθνογένεση»). Όσα είχαν ακουστεί στο εν λόγω πολύωρο αντι-ιστορικό
παραλήρημα, ήταν απολύτως χαρακτηριστικά αφηγήματα των αποδομητών:
συνεχείς αναφορές στην ανεξιθρησκεία και τις ευρύτερες φιλελεύθερες
συνθήκες ή για την οικονομική ανάκαμψη και άνθηση των πρώτων αιώνων της
Τουρκοκρατίας, ενώ ούτε λέξη φυσικά για τους μαζικούς εξισλαμισμούς, τις
σφαγές, τα βασανιστήρια, την απόλυτα ντροπιαστική νομικά θέση του
«ραγιά» και γενικά για την πιο βάρβαρη σκλαβιά που γνώρισε ποτέ ο τόπος.
Συνεχείς προσπάθειες συμψηφισμού μεταξύ των δήθεν αγριοτήτων που
διεπράχθησαν «και από τις δύο πλευρές» (η γνωστή καραμέλα της εξίσωσης
θυτών και θυμάτων), αλλά και με συνεχή προσβλητικά σχόλια για τους
αγωνιστές και τη δράση τους. Και φυσικά συνεχείς και οι υπαινιγμοί για
τη μη ελληνική προέλευση των επαναστατών. Με έμφαση εννοείται στην πλήρη
ταύτιση των αλβανόφωνων με τους Αλβανούς (δεν συζητάμε δηλαδή καν το να
πέρασε έστω και ως απλή…υπόνοια το ενδεχόμενο να επρόκειτο για
πληθυσμούς με ελληνική προέλευση και ελληνική εθνική συνείδηση που απλώς
έχασαν την επαφή με τη γλώσσα τους μες στο σκοτάδι της δουλείας – κάτι
σαν τους τουρκόφωνους Έλληνες της Καππαδοκίας ή τους σλαβόφωνους Έλληνες
της Μακεδονίας – και ειδικά σε μια περιοχή, που, όπως δείχνει και η
δράση του πατρο-Κοσμά, τόσο υπέφερε η ελληνική γλώσσα και παιδεία).
Το πόσο όμως επιστημονική είναι αυτή η παρεούλα των δήθεν ιστορικών,
το βλέπουμε συνεχώς στην πράξη. Και το βλέπουμε και όποτε ξαναρχίζει η
συζήτηση γύρω από ένα ζήτημα (εκείνο του λεγόμενου Κρυφού Σχολειού), που
αποτελεί μόνιμο καρφί στα μάτια των εθνοαλλεργικών και του οποίου την
ύπαρξη αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας. Το επιχείρημά τους είναι ότι η
οθωμανική κυβέρνηση δεν απαγόρευε την ελληνική παιδεία, επειδή δεν την
ενδιέφερε τίποτε άλλο πλην της συλλογής των φόρων. Και όχι φυσικά ότι
αυτό το επιχείρημα είναι παντελώς εσφαλμένο, αλλά αποτελεί απλώς τη μισή
αλήθεια – κι όπως ξέρουμε καλά, η μισή αλήθεια είναι απλώς ο καλύτερος
τρόπος για να πεις ψέματα. Το αντεπιχείρημα των (κανονικών) ιστορικών
είναι πως μέσα σε μια περίοδο 5 αιώνων, υπήρξαν όντως και εποχές που η
παιδεία ήταν γενικά ελεύθερη, από την άλλη όμως υπήρξαν κατά τόπους και
κατά επιμέρους εποχές φαινόμενα σκλήρυνσης της στάσης των κατακτητών
απέναντι στους ραγιάδες – και μάλιστα όχι κατ’ ανάγκη και ούτε πάντοτε
με ευθύνη της κεντρικής εξουσίας (βλ. π.χ. την περίπτωση των φανατικών
γαιοκτημόνων Ντερεμπέηδων του Πόντου, που ήταν υπεύθυνοι για τους
βίαιους μαζικούς εξισλαμισμούς του 17ου και 18ου
αιώνα). Τότε ήταν λοιπόν που υπήρξαν και τα αντίστοιχα φαινόμενα αυτού
που σχηματικά αποκαλούμε Κρυφό Σχολειό, της απόπειρας δηλαδή μέσα σε
καιρούς κρίσης και διωγμών (που δεν ήταν και λίγοι) να διασωθεί η
ελληνική λαλιά – με την ευθύνη βεβαίως όσων μπορούσαν να το κάνουν, ήτοι
όσων γνώριζαν λίγα γράμματα και που ως επί το πλείστον ήταν παπάδες και
καλόγεροι. Αυτό έλεγαν απλώς οι ιστορικοί της…παλιάς σχολής – και όχι
φυσικά ότι επρόκειτο για μόνιμη και γενικευμένη κατάσταση, πόσω δε
μάλλον και…θεσμοθετημένη από τη διοικούσα Εκκλησία της Τουρκοκρατίας.
Και αυτό είναι και η αλήθεια, την οποία βεβαίως οι αποδομητές έχουν
επιλέξει να την αγνοούν. Αλλά ακόμη και στις περιπτώσεις όπου το Σχολείο
δεν ήταν Κρυφό, αλλά τυπικά φανερό και ελεύθερο, πάλι παπάδες και
καλόγεροι (ως οι μόνοι συνήθως εγγράμματοι) ήταν οι φορείς της
στοιχειώδους έστω παιδείας που γνώριζαν τα σκλαβωμένα Ελληνόπουλα. Και
αυτό φυσικά είναι κάτι που απολύτως εσκεμμένα παραγνωρίζεται από τους
αποδομητές.
Ο δρόμος του ψεύδους όμως δεν είναι πάντα εύκολος και οι θιασώτες του
κάποιες φορές δυσκολεύονται να τον ακολουθήσουν. Θυμάμαι π.χ.
ενδεικτικά προ καιρού τον περιβόητο Θάνο Βερέμη σε κάποια τηλεοπτική
εκπομπή να καλείται επίμονα να απαντήσει ευθέως αν υπήρχε τελικά ή όχι
Κρυφό Σχολειό. Και τότε (ω του θαύματος) τι αποκρίθηκε; Ότι πράγματι
υπήρξε «στην εποχή του Κοσμά Αιτωλού, αλλά και σε διάφορες άλλες
περιόδους, όπου πραγματοποιήθηκαν μεγάλοι και συστηματικοί εξισλαμισμοί»
(!!!) Αυτό δηλαδή ακριβώς που λέμε και όσοι εγκαλούμαστε από την παρέα
του Βερέμη ως…εθνικιστές! Άρα λοιπόν δεν είναι απλός «εθνικός μύθος», ως
κατώμνυε έως τότε (και ακόμη κατομνύει, όπου και όποτε μπορεί) η
ψευδοεπιστημονική παρέα του. Και επιπλέον όμως δεν ήταν μύθος ούτε κι οι
μαζικοί εξισλαμισμοί, αφού (ευτυχώς) το μάθαμε πλέον κι αυτό δια
στόματος Βερέμη, οπότε μάλλον μας τελείωσαν κάπου εκεί και τα υπόλοιπα
άκρως ειδυλιακά που ο ίδιος κι οι ομόφρονές του ισχυρίζονται για το
κλίμα ανεξιθρησκείας, συνύπαρξης και ανάπτυξης που υπήρχε στην
Τουρκοκρατία!
Αν τώρα κάποιος αναρωτιέται τι είχε συμβεί ή τι είχε αλλάξει
προσωρινά μέσα στον (ούτως ή άλλως ευφάνταστο) εγκέφαλο του
συγκεκριμένου κυρίου, η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: απολύτως τίποτε.
Ούτε κάποια νέα ιστορική πηγή ανακαλύφθηκε, ούτε ο προρρηθείς έτυχε σε
κάποιο κανονικό ιστορικό συνέδριο, όπου επείσθη για το εσφαλμένο των
παλαιότερων απόψεών του, αλλά ούτε και εφωτίσθη (εξ όσων τουλάχιστον
γνωρίζω) άνωθεν. Είναι απλούστατα χιλιοπαρατηρημένο ότι τα μέλη αυτής
της αποδομητικής «σχολής» είναι λαλίστατα, όταν μιλούν από καθέδρας και
χωρίς αντίλογο ή όταν γράφουν στις φιλονεοταξίτικες φυλλάδες που τους
φιλοξενούν, δεν μπορούν όμως να αντέξουν σε καμμία απολύτως επιστημονική
αντιπαράθεση με (κανονικούς) ιστορικούς, για τον πολύ απλό επίσης λόγο
ότι οι τελευταίοι βασίζονται στις πηγές. Οι ίδιοι αντίθετα βασίζονται
μόνο σε επιλεγμένες και σκόπιμα παραχαραγμένες πηγές και φυσικά το
ξέρουν (άλλωστε οι ίδιοι είναι που τις…παραχάραξαν), όπως ασφαλώς ξέρουν
και το ότι όσα ανεκδιήγητα διατείνονται είναι παντελώς ατεκμηρίωτα. Από
επιστημονικής άποψης, είναι πασίδηλοι ψεύτες και πλαστογράφοι – και
επίσης το ξέρουν. Πώς να μπορέσουν λοιπόν να υπερασπιστούν τά συνειδητά
ψεύδη τους, όταν τυχαίνει να βρεθούν μαζί με πραγματικούς επιστήμονες
που φυσικά όχι μόνο δεν συμμερίζονται τις κωμικές απόψεις τους, αλλά και
μπορούν τεκμηριωμένα να τις αντικρούσουν;
Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που συμβαίνει τέτοια οπισθοχώρηση
(όπως η προρρηθείσα τηλεοπτική εκπομπή), ούτε το μόνο ζήτημα στο οποίο
υπαναχωρούν (άτακτα ή συντεταγμένα). Λόγω ελλείψεως άλλου χώρου, θα
δούμε σε επόμενο κείμενο και άλλα χαρακτηριστικά επεισόδια από τον βίο
και την πολιτεία των μελών αυτής της ψευτο-ιστορικής ελληνοφοβικής
μάζωξης, που αποδεικνύουν πόσο κωμικά ευάλωτοι είναι, όποτε απέναντί
τους συναντούν κανονικούς ιστορικούς (που είναι πάντως δυστυχώς όλο και
λιγότεροι πια), αλλά και υπό έτερες…συνθήκες πίεσης. Καιρός να πέσουν
επιτέλους οι μάσκες με αυτή τη θλιβερή ομάδα που σφετερίζεται την
ιδιότητα του «ιστορικού» και προσβάλλει βάναυσα εδώ και τόσα χρόνια κάθε
έννοια πραγματικής επιστημονικής σκέψης…
(Ομιλία για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, Θρυλόριο Ροδόπης, 19 Μαΐου 2019)
Σήμερα, εδώ, ακριβώς 100 χρόνια αργότερα. Σήμερα τιμούμε και
θυμόμαστε. Θυμόμαστε μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία όχι
μόνο του Ελληνισμού αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Γιατί η
Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί πράγματι μία από τις πιο
τραγικές και ντροπιαστικές σελίδες της Παγκόσμιας Ιστορίας. Δεν ήταν
ένας πόλεμος, δεν μιλάμε απλά για καταστροφές, λεηλασίες, ομαδικές έστω
σφαγές, που κι αυτές γεννούν τον αποτροπιασμό μας. Μιλάμε για κάτι πολύ
χειρότερο: για ένα σατανικό σχέδιο που συνέλαβαν κάποτε κάποια
ανθρωπόμορφα κτήνη με στόχο την οργανωμένη εξόντωση ενός ολόκληρου λαού.
Ενός λαού που ζούσε 3.000 χρόνια στην πατρώα γη του, που κράτησε την
ελληνικότητα και την πίστη του απέναντι σε αμέτρητους εχθρούς και
εισβολείς, που μπόρεσε να μεγαλουργήσει υπό αντίξοες συνθήκες στα χρόνια
της Φραγκοκρατίας, που μπόρεσε να αντέξει ακόμη και μέσα στο σκοτάδι
της μακραίωνης οθωμανικής σκλαβιάς.
Όχι χωρίς απώλειες βέβαια, όχι χωρίς να πληρώσει αμέτρητες
φορές βαρύ φόρο αίματος, όχι χωρίς επώδυνες καταστροφές. Μόνο τις σφαγές
και τους βίαιους εξισλαμισμούς του 17ου και 18ου
αιώνα να θυμηθούμε, αρκεί. Όμως και πάλι ο Ποντιακός Ελληνισμός άντεξε,
επιβίωσε και μπόρεσε να φτάσει, αν και σκλαβωμένος, σε μία ακόμη περίοδο
οικονομικής και πνευματικής ακμής. Γη καθαρής κι ορθόδοξης Ελλάδας, γη
που έβγαλε μεγάλους αγίους και συγκλονιστικές προσωπικότητες, γη που
ακόμη και μέχρι τέλους τη λάμπρυναν με τη δράση τους σπουδαίοι άνδρες,
δάσκαλοι, παπάδες, πρόκριτοι, δημοσιογράφοι, οπλαρχηγοί και που τη
σφράγισαν με την παρουσία τους μεγάλες εκκλησιαστικές μορφές, όπως ο
Χρύσανθος Φιλιππίδης και ο Γερμανός Καραβαγγέλης. Αυτό όμως που δεν
κατόρθωσαν να το σβήσουν τόσοι αιώνες δουλείας, το πέτυχε μία
εγκληματική οργάνωση που κατέκτησε την εξουσία στην καταρρέουσα
Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ού αιώνα και έθεσε ως ξεκάθαρο
στόχο την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών.
Παρά τις αρχικές του διακηρύξεις, το κίνημα των Νεοτούρκων ήταν
διαποτισμένο από την ακραία ιδεολογία του Παντουρκισμού, που
ονειρευόταν ένα συμπαγές κράτος, όπου δεν θα υπήρχε θέση για κανένα άλλο
έθνος, εκτός από τους Τούρκους. Και τον Οκτώβριο του 1911 οι Νεότουρκοι
– ως κυβέρνηση πλέον – αποφάσισαν σε συνέδριό τους την εξόντωση των
χριστιανικών εθνοτήτων της Αυτοκρατορίας. Η διατύπωση της απόφασης
υπήρξε σαφής: «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα και κάθε
άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. Πρέπει να πραγματοποιηθεί η
πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της. Και αφού ξεκάθαρα αυτό δεν
μπορεί να γίνει με την πειθώ, θα χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία. Μόνο στους
μουσουλμανικούς θεσμούς και παραδόσεις οφείλεται σεβασμός. Το δικαίωμα
των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα αποκλειστεί και θα
θεωρείται προδοτική πράξη. Η επικράτηση της τουρκικής γλώσσας αποτελεί
βασικό μέσο για την κυριαρχία». Έτσι ήδη από το 1912, με τους Βαλκανικούς Πολέμους, και
στη συνέχεια, με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να δίνουν τη δικαιολογία για
δήθεν αναγκαία μέτρα εσωτερικής ασφάλειας, ξεκίνησε η γενοκτονία των
Ελλήνων, αλλά και όλων των άλλων χριστιανικών πληθυσμών.
Κυρίαρχη μέσα σε αυτήν την απάνθρωπη ιστορία ήταν η γερμανική
παρουσία. Λέμε συχνά ότι ο Χίτλερ είχε ως δάσκαλό του τον Κεμάλ και αυτό
είναι σωστό, να μην ξεχνάμε όμως πως και ο στυγνός αυτός αρχιμακελάρης
των προγόνων μας είχε Γερμανούς συμβούλους. Και κυρίως τον διαβόητο Όττο
Λίμαν φον Σάντερς (αρχικά σύμβουλο και μετά αρχιστράτηγο του οθωμανικού
στρατού κατά τον Α΄ Παγκόσμο Πόλεμο), που θεωρείται βασικός εμπνευστής
της γενοκτονίας με τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε. Ήταν αυτός που
πρότεινε τις πορείες λευκού θανάτου και την αποστολή στα τάγματα
εργασίας, ως ύπουλο και υπόγειο αλλά βέβαιο σχέδιο εξόντωσης αντί των
εκτεταμένων φανερών σφαγών που σκόπευαν να εκτελέσουν οι Τούρκοι. «Επιβάλλεται για λόγους ασφαλείας η απομάκρυνση από τα παράλια των Ελλήνων» τους έλεγε ο φον Σάντερς, τονίζοντας ότι
«οι παγωνιές και οι βροχές του χειμώνα, ο ήλιος και η ζέστη του
καλοκαιριού, ο τύφος και η χολέρα, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν
το ίδιο αποτέλεσμα με το δικό σας σχέδιο με τις σφαγές. Αλλά πριν
πεθάνουν, θα μας προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους. Επιπλέον, οι
γυναίκες τους δεν θα γεννούν, κι έτσι θα λυθεί το δημογραφικό σας
πρόβλημα, ενώ η μισητή κι άτιμη αυτή ράτσα θα ξεκληριστεί και θα χαθεί
για πάντα μέσα σε μια γενιά, κι εσείς θ’ αποκτήσετε μια συμπαγή τουρκική
ομοιογένεια, που θα δώσει στο έθνος σας μια νέα δύναμη. Και βέβαια οι
περιουσίες που θ’ αφήσουν οι Γιουνάν μετά το χαμό τους, θα περάσουν στο
δημόσιο, δηλαδή σε όλους εσάς».
Όλα αυτά εφαρμόστηκαν ήδη από το 1914 στην Ανατολική Θράκη και
από το 1915 στην Ιωνία και ιδίως στον Πόντο. Η χρονιά αυτή βέβαια κυρίως
σημαδεύτηκε από την πρώτη μεγάλη γενοκτονία του 20ού αιώνα, την
συγκλονιστική μαζική εξόντωση 1.500.000 Αρμενίων, ήδη όμως άρχισαν και
οι πρώτες βιοπραγίες εναντίον του ποντιακού στοιχείου. Και λίγο αργότερα
το σχέδιο προχώρησε πιο οργανωμένα με ενορχηστρωτές τους Τούρκους
στρατηγούς Εμβέρ και Ταλάτ και εφαρμόστηκε αρχικά κυρίως στις περιοχές
της Σαμψούντας και της Πάφρας. Το πρώτο βήμα ήταν η εξοντωτική
οικονομική αφαίμαξη των Ελλήνων για τις ανάγκες του πολέμου. Ακολούθησε η
υποχρεωτική στρατολόγηση του αντρικού πληθυσμού 20 έως 45 ετών, ενώ οι
μεγαλύτεροι συλλαμβάνονταν για να σταλούν στα πρώτα στρατόπεδα
συγκέντρωσης της Ιστορίας, τα περιβόητα Αμελέ Ταμπουρού, πράγμα που
σήμαινε αγγαρεία σε λατομεία και δημόσια έργα στα βάθη της Μικρασίας.
Εκεί τους ανάγκαζαν να σπάζουν πέτρες 12 ώρες την ημέρα, να φτιάχνουν
στρατιωτικούς δρόμους, να τρώνε ό,τι περίσσευε από τα ζώα και να
κοιμούνται στην ύπαιθρο.
Παράλληλα, ξεκίνησαν για όλους τους υπόλοιπους και οι πορείες
θανάτου, που σύντομα άρχισαν να φέρνουν τα τραγικά τους αποτελέσματα.
Χαρακτηριστική μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, τον Ιούνιο του 1915,
όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «Οι εκτοπιζόμενοι δεν είχαν
δικαίωμα να πάρουν μαζί ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι,
χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο
οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς
πέθαιναν κατά την πορεία. Το τέρμα όμως του ταξιδιού δεν σήμαινε και
τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους
παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα». Όσοι τελικά
επιζούσαν απ’ όλα αυτά, αναγκάζονταν σε εξισλαμισμό. Σκοπός των Τούρκων
ήταν η αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και ο
ευκολότερος εκτουρκισμός όσων θα απέμεναν. Στη θέση μάλιστα των
εκτοπισμένων εγκαταστάθηκαν Τούρκοι πρόσφυγες από τα εδάφη που έχασε η
Τουρκία στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Η «ερυθρά» σφαγή λοιπόν ολοκληρώθηκε με τη «λευκή», δηλαδή την
αργή εξόντωση από την ασιτία και τις κακουχίες. Οι Νεότουρκοι έφτασαν
μάλιστα στο σημείο να επαναφέρουν ακόμη και τη δουλεία. Είναι
χαρακτηριστικό αυτό που διαλαλούσε δημόσια ο αστυνόμος του Μπαλούκ
-Χισάρ τον Ιούλιο του 1915: «Παραδίδω γυναίκες χριστιανών, αντί πέντε
λεπτών το κομμάτι»! Επίσης χαρακτηριστική όμως και η δήλωση του
στρατηγού Νουρεντίν ότι «οι Ρωμιοί είναι φίδι στον κόρφο μας και οι
γυναίκες είναι αυτές που γεννούν τα αυγά των φιδιών». Μετά από αυτό
εύκολα φαντάζεται κανείς ποια ήταν η τύχη των Ελληνίδων που έπεφταν στα
χέρια των τουρκικών κρατικών και παρακρατικών ένοπλων ομάδων.
Μόνο η περιοχή της Τραπεζούντας γλίτωσε προσωρινά από τη μανία
των Τούρκων, διότι είχε καταληφθεί τον Απρίλιο του 1916 από τους
Ρώσους. Για λίγο όμως, καθώς αυτοί, αποχωρώντας από τον Πόλεμο,
εγκατέλειψαν την πόλη το Φεβρουάριο του 1918. Τότε ο μισός περίπου
πληθυσμός της περιοχής εγκατέλειψε κι αυτός τις εστίες του, ακολουθώντας
τον ρωσικό στρατό. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν
στον Καύκασο και των παραλίων της Γεωργίας. Όσοι όμως δεν έφυγαν,
γνώρισαν επίσης την ἰδια απάνθρωπη μοίρα με τους πληθυσμούς του
υπόλοιπου Πόντου.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν μόνο για την περίοδο 1914-1918
σχεδόν 750.000 Έλληνες νεκροί ή εκτοπισμένοι σε όλη συνολικά την
Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μόνο για τη γη του Πόντου ο αριθμός των νεκρών
άγγιζε ήδη τις 200.000. Αν όμως έχει οριστεί η 19η Μαΐου ως
συμβολική ημέρα μνήμης για τα βάσανα του Ποντιακού Ελληνισμού, είναι
επειδή αυτή η μέρα σχετίζεται με την έναρξη της τελευταίας και της πιο
άγριας φάσης της Γενοκτονίας. Η άφιξη του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα
στις 19 Μαΐου του 1919 σηματοδοτεί τον νέο μεγάλο διωγμό, που ήταν και η
χαριστική βολή για τον Ποντιακό Ελληνισμό.
Η επίσημη αποστολή του Κεμάλ, μετά τη συνθηκολόγηση του
οθωμανικού καθεστώτος στον Πόλεμο, ήταν να εργαστεί για την ειρήνευση
της περιοχής και να προστατέψει τους Έλληνες. Φτάνοντας όμως στη
Σαμψούντα, εκείνος έπραξε ακριβώς το αντίθετο. Μαζί με άλλα μέλη του
Νεοτουρκικού Κομιτάτου, συγκρότησε μυστική οργάνωση, υποδαυλίζοντας
ακόμη περισσότερο το μίσος εναντίον των Ελλήνων. Κύριος συνεργάτης του
υπήρξε ο αιμοσταγής δολοφόνος Τοπάλ Οσμάν, μια περιθωριακή φιγούρα
φανατικού ισλαμιστή, που ως σκοπό της ζωής του έταξε να εξοντώσει τον
ποντιακό πληθυσμό. Το αποτρόπαιο έργο του το ξεκίνησε από το δημαρχείο
της Κερασούντας, που το μετέτρεψε σε αρχηγείο, ενώ οι τσέτες του,
μπουλούκια από αδίστακτους εγκληματίες, πολλές φορές με τις πράξεις τους
προκαλούσαν τη φρίκη ακόμα και των ομόθρησκων Τούρκων. Ο Τοπάλ Οσμάν,
αφού εξόντωσε όλους τους οικονομικούς και πνευματικούς παράγοντες της
Κερασούντας, κατέφυγε στην ενδοχώρα, σφάζοντας και λεηλατώντας.
Η τρομοκρατία πλέον κλιμακώθηκε, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των
χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ήταν στη ημερήσια διάταξη. Ταυτόχρονα
παντού στις πόλεις του Πόντου στήνονταν και τα διαβόητα έκτακτα
δικαστήρια, που σε δίκες-παρωδία καταδίκαζαν και εκτελούσαν την ηγεσία
του ποντιακού Ελληνισμού. Απέναντι σε όλον αυτόν τον τρόμο, υπήρξε
βέβαια ως αντίδραση το πραγματικό επικό και ακατάβλητο ποντιακό
αντάρτικο που οργανώθηκε για την προστασία του άμαχου πληθυσμού, σε
περιοχές, όπως η Σάντα, τα Σούρμενα, η Πάφρα και η Σαμψούντα, με τη
συμμετοχή χιλιάδων εμπειροπόλεμων κι ατρόμητων ανδρών. Αν δεν υπήρχε
αυτό, τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν σίγουρα πολύ περισσότερα. Η
τελική κατάληξη όμως ήταν αδύνατο να αποφευχθεί.
Το 1920 μάλιστα ο Κεμάλ εξαπολύει γενικευμένες διώξεις εναντίον των Ελλήνων του Πόντου με κεντρικό σύνθημα: «Κανείς Τούρκος να μην τολμήσει να προστατέψει χριστιανό κατά την εξόντωσή του»!
Και αυτές κλιμακώνονται ακόμη περισσότερο τον Νοέμβριο του 1921, με
διαταγή της εθνικής εθνοσυνέλευσης της Άγκυρας, με νέες εκτοπίσεις και
σφαγές. Η επίσημη διαταγή τώρα γράφει: «Κάθε στρατιώτης πρέπει να κάνει το καθήκον του και να σκοτώσει 4-5 Έλληνες για το μεγαλείο της πατρίδας»!
Και από τον Σεπτέμβριο βέβαια του 1922, έχοντας εκκαθαρίσει τα υπόλοιπα
μέτωπα στη Μικρά Ασία, ο Κεμάλ αφοσιώθηκε πια ανενόχλητος στην
ολοκλήρωση του στυγερού εγκλήματος, στρέφοντας τον στρατό του στο Δυτικό
Πόντο, ενάντια στον εναπομείναντα ανδρικό πληθυσμό, που ζούσε
κρυμμένος στα βουνά, προστατεύοντας τα γυναικόπαιδα. Και αυτό
συνεχίστηκε μέχρι το 1924. Ό,τι δεν πέτυχαν πέντε αιώνες τυραννικής
Τουρκοκρατίας, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια η συμμορία των φονιάδων
Εμβέρ, Ταλάτ και Κεμάλ, εξοντώνοντας τον Ελληνισμό του Πόντου και της
Ιωνίας. Όχι εντελώς βέβαια, γιατί απ’ όσους παρέμειναν εγκλωβισμένοι στα
πάτρια εδάφη τους και αναγκάστηκαν να εξισλαμιστούν, οι περισσότεροι
κράτησαν κρυφά την πίστη τους και οι απόγονοί τους υπάρχουν μέχρι
σήμερα. Και όπως προκύπτει από διαρροές επίσημων στοιχείων των τουρκικών
και αμερικανικών υπηρεσιών είναι πάρα πολλοί. Και στον Πόντο, όπως και
στην Πόλη, όπως και στην υπόλοιπη Μικρασία. Ορατά όμως ο Ελληνισμός
εξαλείφθηκε και επίσημα έσβησε από τον χάρτη.
Λίγο πριν από το 1914, ζούσαν στον Πόντο περισσότεροι από
700.000 Έλληνες. Μια δεκαετία αργότερα, σχεδόν οι μισοί, 353.000 ψυχές,
είχαν πλέον εξοντωθεί. Αν σε αυτούς προσθέσουμε τους σχεδόν 700.000
Έλληνες της Ιωνίας και Θράκης, που δολοφονήθηκαν στο ίδιο διάστημα από
τους Τούρκους, φθάνουμε στο 1.000.000 νεκρών, ενώ σχεδόν ακόμη 1.200.000
ήταν οι πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τις προγονικές εστίες τους σε όλα
συνολικά τα οθωμανικά εδάφη. Μία άνευ προηγουμένου καταστροφή, ένας
ξεριζωμός απίστευτος, ένα πρωτοφανές ξεκλήρισμα. Και μια τραγωδία
καθοριστική από κάθε άποψη. Μέχρι τότε ο Ελληνισμός ανθούσε και
μεγαλουργούσε, απλωμένος σε όλες τις προγονικές εστίες του και στις δύο
πλευρές του Αιγαίου, και ονειρευόταν την εθνική του ολοκλήρωση που
έμεινε ατελής, γιατί η μεγάλη μας Επανάσταση του 1821 δεν είχε φέρει τα
ποθητά αποτελέσματα. Επί έναν αιώνα μετά το ’21, ο Ελληνισμός προόδευε
και επεκτεινόταν. Μέσα στο αίμα και τους καπνούς της Μικρασίας και του
Πόντου όμως, όχι μόνο κλείνει οριστικά το κεφάλαιο «Ελληνική
Επανάσταση», αλλά έρχεται και η δεύτερη Άλωση της Ρωμανίας, ίσως μάλιστα
και η πιο καθοριστική σε σύγκριση ακόμη και με το 1453. Και από εκεί κι
έπειτα, τα πάντα είναι πλέον τελείως διαφορετικά. Μετά την Καταστροφή ο
Ελληνισμός είναι πια άλλος. Χώρα ανάπηρη, πνεύμα ακρωτηριασμένο, όραμα
χαμένο, Ιστορία λειψή. Εκείνη η καταστροφή άφησε σημάδια ανεπούλωτα και
πληγές βαθιές, από τις οποίες ποτέ δεν συνήλθαμε τελείως.
Και έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Στο σήμερα, όπου δυστυχώς
συντελείται μία μεγάλη προδοσία και λαμβάνει χώρα μία ακόμη γενοκτονία.
Και εννοώ τη μεθοδική κι οργανωμένη απόπειρα δολοφονίας της ιστορικής
μνήμης. Δεν μιλώ τόσο για την πεισματική τουρκική άρνηση να αναγνωρίσει
τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ξέρουμε όλοι ποια είναι η
Τουρκία, μια χώρα που χτίστηκε πάνω στο αίμα, τη βία και τη σφαγή, ένα
κράτος ακόμη και σήμερα άρπαγας και ταραξίας. Φυσικά ο δίκαιος αγώνας
για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας και για την άσκηση πιέσεων προς
την τουρκική πλευρά οφείλει να συνεχιστεί, η στάση όμως της Τουρκίας
επαναλαμβάνω ότι δεν μπορεί να μας προκαλεί εντύπωση. Αναφέρομαι λοιπόν
σε μία άλλη δολοφονία της μνήμης, σε αυτήν για την οποία φταίμε εμείς οι
ίδιοι, αυτήν την οποία ανεχόμαστε εμείς οι ίδιοι. Αναφέρομαι σε
κάποιους που θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Το βλέπουμε και στην
περίπτωση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, που φυσικά δεν
τιμάται όπως της πρέπει. Αναγνωρίστηκε μεν κάποτε από το ελληνικό
κοινοβούλιο, αντί όμως έκτοτε να γίνουν πολύ περισσότερα από αυτό το
απολύτως αυτονόητο, οι τιμητικές εκδηλώσεις βρίσκονται ειδικά τα
τελευταία χρόνια σε αποδρομή. Ζούμε σε καιρούς Παγκοσμιοποίησης, σε
καιρούς καθεστωτικού εθνομηδενισμού και νεοταξικής αθλιότητας. Και αυτοί
που τα υπηρετούν αυτά, θέλουν να μας διασπάσουν από το ιστορικό μας
παρελθόν, όπως και από τη γλώσσα μας, από την ορθόδοξη πίστη των πατέρων
μας, από τις προαιώνιες αξίες της φυλής μας. Και επειδή δεν θέλουν να
γνωρίζουμε την Ιστορία μας, μάς επιβάλλουν παντού στα Πανεπιστήμια, στα
ΜΜΕ, στα σχολεία μία άλλη Ιστορία: μία Ιστορία ψεύτικη, απονευρωμένη και
αποδομημένη. Μια Ιστορία όπου οι πέντε αιώνες απάνθρωπης Τουρκοκρατίας
βαφτίζονται αρμονική συνύπαρξη, οι σφαγές και τα ποτάμια αίματος
γίνονται συνωστισμός, το Κούγκι και το Ζάλογγο εθνικιστικοί μύθοι, ο
Μεγαλέξανδρος σφαγέας των λαών, οι Πατέρες της Εκκλησίας κι οι
βυζαντινοί αυτοκράτορες καταστροφείς του ελληνικού πολιτισμού, η
αναμφίβολη ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού ψεύτικο ιδεολόγημα, οι ήρωες
του ’21 απατεώνες και αγριάνθρωποι. Μια ιστορία στην οποία δεν χωράει
το Βυζάντιο, δεν χωράει η Ορθοδοξία, δεν χωρούν τα αναρίθμητα πλήθη των
μαρτύρων κι εθνομαρτύρων, δεν έχει θέση ο βασανισμένος αλλά ανθιστάμενος
και μαχόμενος Ελληνισμός, εντέλει δεν έχει θέση η ίδια η πραγματική
Ελλάδα.
Αυτό όμως δεν είναι προδοσία, που κι εμείς οι ίδιοι σήμερα ως
λαός την ανεχόμαστε; Δεν είναι προδοσία, όταν ακυρώνεις και σπιλώνεις
τις αξίες και τους αγώνες των προγόνων σου; Και όταν αρνείσαι να
μιλήσεις για το αίμα των παππούδων σου, είτε επειδή είσαι όργανο
πολιτικών συμφερόντων, είτε και επειδή απλώς φοβάσαι μήπως σε πουν
εθνικιστή και φασίστα, δεν τους σκοτώνεις πάλι, δεν είναι σαν να χύνεις
το αίμα τους για δεύτερη φορά; Γι’ αυτό μίλησα πριν για σύγχρονη
γενοκτονία. Και αυτή ίσως να είναι χειρότερη κι από την πρώτη. Γιατί
αυτήν δεν την εκτελούν ορκισμένοι αιμοδιψείς εχθροί και ανθρωπόμορφα
τέρατα, αλλά εμείς οι ίδιοι πλέον, τα ίδια τα παιδιά και τα εγγόνια
τους.
Ζούμε σε καιρούς κρίσης. Κρίσης όχι μόνο οικονομικής, αλλά
πρωτίστως πνευματικής. Σε καιρούς παρακμής και εθνικής κατάρρευσης. Ο
δρόμος για να την υπερβούμε, περνάει αναγκαστικά μέσα από τη συλλογική
αυτογνωσία, μέσα από την επιστροφή στην πίστη και τις αξίες μας, μέσα
από την αναζήτηση της αλήθειας. Η λέξη αλήθεια όμως ετυμολογείται από το
στερητικό άλφα και τη λέξη λήθη. Αλήθεια σημαίνει να μην ξεχνάς. Και
εμείς αυτό καλούμαστε σήμερα να πράξουμε, κόντρα στο ρεύμα, κόντρα στην
κυρίαρχη ιδεολογία που επείγεται να μας μετατρέψει σε αμνησιακό κοπάδι
και σε άμορφο χυλό: να μην ξεχάσουμε. Μπορούμε να το πράξουμε; Υπάρχει
ελπίδα να αναστηθεί πάλι το Γένος μας; Αναμφίβολα ναι! Με τη βοήθεια του
Θεού, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Με οδηγούς τους νεκρούς μας, που δεν
είναι νεκροί, αλλά ζώντες. Ζουν στον ουρανό, ζούνε και μέσα μας. Ο
Ελληνισμός δεν έχει σβήσει, υπάρχει ακόμη και αντιστέκεται. Και εδώ και
στη διασπορά, ακόμη και στις αλησμόνητες πατρίδες. Γιατί κι εκεί – το
επαναλαμβάνω, γιατί είναι σημαντικό – έχουνε μείνει ακόμη Έλληνες,
πολλοί Έλληνες, που κράτησαν κρυφά την πίστη τους και ζουν με το
καταπιεσμένο, αλλά ζωντανό όνειρο της Ανάστασης και της Παλιγγενεσίας.
Δεν χάνουμε λοιπόν το θάρρος μας. Μέσα στα αποκαΐδια και στα
ποτισμένα με αίμα εδάφη του Πόντου και της Ιωνίας, ήταν η δεύτερη φορά
που η Ρωμανία επέρασεν κι εχάθη. Εμείς όμως και πάλι δεν τελειώσαμε εδώ.
Ο αγώνας συνεχίζεται. Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.
Καλή ανάσταση!
Έλαβε λοιπόν χώρα προχτές η ενθρόνιση ως Αρχιεπισκόπου Βορείου και
Νοτίου Αμερικής του Προύσης Ελπιδοφόρου, η εκλογή (ή – για την ακρίβεια –
η άνωθεν επιβολή) του οποίου, αντί του παραιτηθέντος (μετά από
μακρόχρονες και ασφυκτικές πιέσεις) Δημητρίου, σηματοδοτεί μία νέα φάση
στο κεφάλαιο που λέγεται «παγκόσμια επέλαση του Οικουμενισμού».
Υπενθυμίζεται ότι μιλάμε για έναν από τους πιο σκληροπυρηνικούς
Οικουμενιστές, «ηγούμενο» έως πρότινος στο μαγαζάκι της Χάλκης, με
βασικό θεσμικό ρόλο στη νεοεποχίτικη πλάνη του αυτοφερόμενου ως
Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (και κάθε λογής αιρέσεων), με κυρίαρχο
επίσης ρόλο στη ληστρική ψευτοσύνοδο της Κρήτης (2016), αλλά και
πρωταγωνιστής σε πάμπολλες ακόμη εκδηλώσεις της φρικώδους Παναίρεσης,
που (δια της συγκρητιστικής ώσμωσης της Ορθοδοξίας με τις δυτικές
αιρέσεις, αλλά και τις άλλες θρησκείες) προετοιμάζει πυρετωδώς την
παγκόσμια Πανθρησκεία. Βασικό πρωτοπαλίκαρο εδώ και καιρό του αιρεσιάρχη
του Φαναρίου (τα τελευταία χρόνια εθεωρείτο μάλιστα και οιονεί διάδοχός
του, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως έπαψε πλέον και να θεωρείται –
άλλωστε στις ΗΠΑ κατοικοεδρεύει το μείζον μέρος των ταγών της
Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Εποχής και συνεπώς οι εκεί μεγάλες στοές
και οι λοιποί σατανιστικοί χώροι αποτελούν λαμπρή πιθανότητα για
περαιτέρω…αναβάπτιση, «αναβάθμιση» και… προαγωγή).
Γιατί όμως αναφέραμε πως η «εκλογή» του Ελπιδοφόρου σηματοδοτεί
μία νέα φάση; Τη σηματοδοτεί καταρχάς συμβολικά, υπό την έννοια ότι
πάντα δίνουμε κάποια ιδιαίτερη σημασία σε συγκεκριμένα γεγονότα που
φαινομενικά δείχνουν να τέμνουν το ιστορικό γίγνεσθαι, ενώ στην
πραγματικότητα, ως απότοκα ευρύτερων και μακρών εξελίξεων, είναι
απολύτως εντεταγμένα μέσα σε αυτό (θυμίζω λ.χ. χρονολογίες όπως το 1453,
το 1821 ή το 1922, που φυσικά δεν μπορούν να ερμηνευθούν πάρα μόνο σε
συνάρτηση με προγενέστερες ιστορικές εξελίξεις δεκαετιών ή και αιώνων).
Στην προκείμενη περίπτωση η ευρύτερη εξέλιξη είναι όλα όσα συμβαίνουν
ιδιαίτερα τις τελευταίες 3 δεκαετίες στο πεδίο της παγκοσμιοποιημένης
και νεοταξικής μετάλλαξης του πλανήτη και ειδικότερα βέβαια στο μείζον
θέμα της προπαρασκευής της Πανθρησκείας. Η ανάληψη μιας τέτοιας
σπουδαίας εκκλησιαστικής θέσης από το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν προκαλεί
εντύπωση σε όσους γνωρίζουμε και τι συμβαίνει γενικότερα, αλλά και πόσο
ειδικότερα μετά την ψευτοσύνοδο του Κολυμπαρίου έχουν επισπευστεί οι
εξελίξεις. Είναι ένα τέτοιο σημαδιακό γεγονός, που ερμηνεύεται εύκολα.
Είναι επίσης ένα μείζονος συμβολισμού γεγονός, ίσως και του πλέον
εύγλωττου μετά το Κολυμπάρι, γιατί σφραγίζει την οριστική αποπομπή από
το προσκήνιο «παλαιότερης κοπής» επισκόπων, που παρά τα πνευματικά τους
«ζητήματα», διατηρούσαν όμως ακόμη τουλάχιστον και κάποια ίχνη σύνδεσης
με την παράδοση. Με την εκλογή του Ελπιδοφόρου όμως επισφραγίζεται μία
νέα εποχή, όπου άπαντες οι εκκλησιαστικοί ηγέτες δεν θα είναι παρά
κουστουμαρισμένοι, γραβατωμένοι, κοντοκουρεμένοι (και οσονούπω και
φρεσκοξυρισμένοι) γιάπηδες του εκσυγχρονισμού και τεχνοκράτες της
μεταπατερικότητας, απροκάλυπτα βυθισμένοι στα λύματα της μασωνίας και
των μυστικών λεσχών, επίσημα συνδαιτυμόνες και συναυλιζόμενοι με τον
κάθε πολιτικοοικονομικό επιβήτορα της ανθρωπότητας, ξεδιάντροπα
συγχρωτιζόμενοι με τον κάθε πλανεμένο και δαιμονισμένο εκπρόσωπο
θρησκειών, σεχτών και άλλων μυστικιστικών κι αποκρυφιστικών οργάνωσεων.
Το μήνυμα είναι σαφές – και αποτυπώθηκε βεβαίως ρητά και στις πρώτες
δηλώσεις και διακηρύξεις του νέου Αρχιεπισκόπου περί κοινωνίας εν αγάπη
με τη θρησκευτικά… πλουραλιστική Αμερική. Αποτυπώθηκε όμως ακόμη
εναργέστερα με ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε φτάνοντας στις ΗΠΑ,
δηλαδή την επίσκεψη στο γνωστό νεοεποχίτικο ίδρυμα πανθρησκειακού
συγκρητισμού «Appeal of Conscience Foundation» και το γεύμα που του
παρέθεσε ο πρόεδρος του ιδρύματος ραβίνος Σνάιερ, με τη συμμετοχή φυσικά
μιας πανσπερμίας από εκπροσώπους άλλων θρησκειών. Τι σαφέστερο άραγε
από αυτό;
Πέραν ωστόσο του πασιφανούς συμβολισμού που υποστασιάζει ο
Ελπιδοφόρος για τους νέας κοπής εκκλησιαστικούς ταγούς και
καθηγουμένους, υπάρχει – πέραν της σημειολογίας – και η ουσία. Τα
πρόσωπα δεν είναι εδώ απλώς για να σηματοδοτήσουν τη μορφή της νέας
επιδιωκόμενης ενωμένης και παγκόσμιας «Εκκλησίας», είναι και για να
«τρέξουν» ακόμη πιο γρήγορα τις ποθητές για τα αφεντικά εξελίξεις. Όταν
βάζεις το συγκεκριμένο πρόσωπο στη συγκεκριμένη εκκλησιαστική θέση,
είναι φανερό ότι επείγεσαι για την πλήρη εκπόρθηση του ούτως ή άλλως σε
μεγάλο βαθμό πνευματικά διαβρωμένου Ελληνισμού της Αμερικής. Ότι
επείγεσαι να διαλύσεις ό,τι ορθόδοξο απέμεινε όρθιο στη Νέα Ήπειρο,
επισπεύδοντας τις αγαπολογικές διαδικασίες των πατρώνων σου. Και επειδή
βέβαια δεν είναι άπαντες διαβρωμένοι, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι με καλή
προαίρεση (κυρίως όμως υπάρχουν και τόσοι Έλληνες αλλά και Αμερικανοί
που βιώνουν πραγματική Ορθοδοξία υπό την πνευματική ασπίδα των
μοναστηριών του γέροντος Εφραίμ), ότι επείγεσαι να… ασχοληθείς και με
αυτούς. Και εδώ το μήνυμα είναι επίσης εντελώς σαφές: «Αυτά που ξέρατε,
να τα ξεχάσετε. Στον Γενναίο Νέο Κόσμο που χτίζουμε βάσει της… άνευ όρων
αγάπης, εσείς δεν έχετε καμμία θέση. Ή θα υποταχτείτε ή θα σβήσετε. Δεν
θα μείνει πάντως ίχνος από τα σκοταδιστικά χάλια σας. Δε θα μείνει
λίθος επί λίθου».
Ιδιαίτερης λοιπόν σημειολογικής αλλά και ουσιαστικής σημασίας η
επιβίβαση στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αμερικής ενός πρωτοκορυφαίου
Οικουμενιστή (με τη συγκεκριμένη μάλιστα «μεταπατερικά» μεταλλαγμένη όχι
μόνο σκέψη, αλλά και εξωτερική εμφάνιση – γιατί πλέον τίποτε δεν είναι
τυχαίο). Και επομένως ως τέτοιο ας το δούμε, στην ευρύτερη σημασία και
εφαρμογή του. Στην ολοκλήρωση δηλαδή της στελέχωσης της Ορθόδοξης
Εκκλησίας παγκοσμίως με τέτοια πρόσωπα, όχι μόνο σε μείζονος δυναμικής
αλλά και στις πιο ασήμαντες θεωρητικά και μικρές μητροπόλεις, σε κάθε
άκρη όπου υπάρχει διείσδυση της οικουμενιστικής παναίρεσης. Επομένως
παντού. Αυτό που ξεκίνησε σιγά-σιγά και συγκεκαλυμένα εδώ και αρκετά
χρόνια, συνεχίζεται πλέον απροκάλυπτα. Και αυτό ασφαλώς περιλαμβάνει όχι
μόνο επισκοπικά αξιώματα και θέσεις εκκολαπτόμενων επισκόπων (του
γνωστού επαγγέλματος του λεγόμενου «αρχιμανδριτισμού»), αλλά και κατοχή
πανεπιστημιακών εδρών, μαζική παραγωγή «θεολόγων» για τα σχολεία, αλλά
ακόμη και ανάδειξη κακοφρόνων μοναχών και ηγουμένων στα ορθόδοξα
μοναστήρια μας. Η άλωση του αγιορείτικου αλλά και ευρύτερου μοναχισμού
είναι άλλωστε κάτι που ήδη παρατηρείται ξεκάθαρα, όπως και η απόπειρα
φίμωσης και πάταξης όσων επιμένουν να εκφέρουν καθαρό λόγο Ορθοδοξίας κι
όχι δυσώδη λόγο αγαπολογίας και μεταπατερικής πλάνης. Ο στόχος πίσω από
όλες αυτές τις κινήσεις και τις οργανωμένες ενέργειες είναι να απλωθεί
ένα πανίσχυρο δίκτυο ποδηγέτησης και πνευματικής τρομοκρατίας πάνω σε
κάθε γωνιά της Γης όπου υπάρχουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ο στόχος είναι
ένα χριστεπώνυμο πλήρωμα παθητικό, παραζαλισμένο, υποταγμένο, με
αλλοιωμένο φρόνημα και μηδενική δυνατότητα αντίδρασης. Ο στόχος είναι να
επικρατήσει και να παγιωθεί μία κατάσταση όπου κυριολεκτικά δεν θα
κουνιέται φύλλο.
Από τη χάραξη του στόχου όμως μέχρι την πλήρη επίτευξή του
υπάρχει ακόμη μεγάλη απόσταση. Ευτυχώς, όσα ζοφερά σχέδια κι αν κάνουν
οι άνθρωποι, στο τέλος θα γίνει το σχέδιο του Θεού. Ίσως να αργήσει,
ίσως να διωχθούμε, ίσως και να υποφέρουμε, αλλά θα γίνει. Και θα έρθει η
στιγμή που το φως της αλήθειάς Του θα τα διαλύσει τα σκοτάδια…
Ακούστε το επόμενο κείμενο, όπως αυτό «δημοσιεύθηκε» στο 122-ο
τεύχος (Μαρτίου – Απριλίου του 2010) του ηχητικού μας περιοδικού,
Ορθόδοξη Πορεία.
Αγαπητοί αδελφοί, στις συναναστροφές και στις ομιλίες μας θέλουμε
να είμαστε ευχάριστοι και να ακούμε αυτόν που ομιλεί να είναι
ευχάριστος, πνευματώδης και ευκίνητος. Όλα αυτά καλά είναι για τις άλλες
ομιλίες που αποβλέπουν εις τα κοσμικά πράγματα. Όταν, όμως, πρόκειται
για θρησκευτικά πράγματα, νομίζω, ότι αυτά πηγαίνουν στην μπάντα. Οι
ευχάριστοι ομιλητές δεν είναι για ομολογία. Οι ευχάριστοι ακροαταί
κολακεύουν τον ομιλητήν, κατά ένα τρόπο, και η συζήτηση με τον πατέρα
Καντιώτη δεν είναι ευχάριστη, γιατί είναι απολογηταί μιας καταστάσεως η
οποία τον πιέζει, πονά, και όταν πονά κανείς δεν είναι ούτε ευγενής,
ούτε ευχάριστος κατά κανένα τρόπο. Και εγώ από ιδιοσυγκρασία ανήκω σε
αυτή την κατηγορία, που ενώ μπορεί να είμαι ευχάριστος και πολύ
ευχάριστος δεν το θέλω. Αυτό καθ’ εαυτό το θέμα με κάνει να μην είμαι
ευχάριστος.
Βλέπετε αυτή την σαπίλα που μας κυνηγάει. δεν είναι ανάγκη να
είναι κανείς ούτε θεολόγος ούτε αγιασμένος, αλλά απλός άνθρωπος. Τόση
φρίκη με καταλαμβάνει, που πρέπει να επαναστατήσει κανένας και να
φωνάξει…. Η παράδοση η θρησκευτική και γενικά η παράδοση είναι το κλίμα
το δικό μου, εκεί η ιδιοσυγκρασία μου βρίσκει τροφή και θέματα.
* Ο Χριστιανός είναι πιο έξυπνος. τσοπάνος να είναι έχει κεραίες,
πιάνει μεταφυσικά πράγματα, και αν δεν έχεις κεραίες πραγματικές βαθειές
δεν μπορείς να καταλάβεις αυτά τα πράγματα….
Οι κατακτήσεις της επιστήμης, όλα αυτά δεν μεταβάλλουν τον
άνθρωπο, και αν μετά 500 χρόνια έχουμε κατακτήσεις της επιστήμης θα
είμασθε στο ίδιο επίπεδο πνευματικώς, και αν πάμε στην άκρη του
σύμπαντος επάνω σε διαστημόπλοια, η μικρότης μας θα μεταφερθεί εκεί,
απλούστατα δεν θα μεγαλώσουμε καθόλου, ενώ ο Άγιος Αντώνιος, αγράμματος
μέσα στην έρημο, είχε συνείδηση, την τεράστια συνείδηση που έπιανε όλο
τον κόσμο, ή ο Μακάριος ο Αιγύπτιος ο οποίος λέει, ότι μόνο εις τον
άνθρωπο ευδόκησε ο Θεός. Βλέπεις αυτό το σύμπαν, το φεγγάρι, τα τεράστια
αυτά πράγματα βουβά, δεν υπάρχουν. υπάρχουν χάρις εις την μία συνείδηση
που υπάρχει στον κόσμο, στον άνθρωπο, ο οποίος είναι κατ’ εικόνα Θεού.
Από τότε που τα ένοιωσε ο άνθρωπος υπάρχουν αυτά, αντικειμενικώς
δεν υπάρχουν…. Λοιπόν και δεν ευδόκησε σε κανένα από αυτά ο Θεός, μονάχα
στον άνθρωπο. Αυτά γυρίζουν όπως τα επέταξε (διέταξε). Ένα γύρισμα
κάνουν, δεν έχουν συνείδηση. Τί να το κάνεις το τεράστιο πράγμα.
Τεράστια σφαίρα η οποία είναι ένα πεθαμένο πράγμα, ενώ ο άνθρωπος είναι η
συνείδηση, γι’ αυτό είπε και ο Πασκάλ, αυτός ο μικρός κούνουπας ο
οποίος είναι ο γίγας, γιατί είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση. Συνείδησις
παγκόσμιος….
* Το Βυζάντιο είχε κρυφό βάθος, δεν μπορούσαν να το καταλάβουν όσοι το μετρούσαν με τα εξωτερικά μέτρα της δύσεως….
···Η γνωστή ξενομανία μας τα τελευταία χρόνια πάει να καταντήσει
ξενολατρεία, και το να σιχαίνεται κανένας την ελληνική παράδοση, περνάει
για σημάδι ελεύθερης και συγχρονισμένης αντίληψης….
